STORY: ADAMSON PROFESSORS (True Story)

Confess by: Ricko Santos

WARNING: RATED SPG

THIS POST CONTAINS EXPLICIT SCENES AND IS NOT SUITABLE FOR READERS BELOW 18

Sabado noon. Walang gaanong klase sa Adamson University. ang may mga NSTP na subject lang ang may mga pasok. 3rd year na ako kaya wala na akong clase ng NSTP na para lang sa mga 1st Year. Nag punta ako ng School dahil mayroon akong papanoorin sa aming theather na isang Live Performance Ballet…Napaaga ako ng dating… alas 4 pa ang ticket na nabili ko, alas dose palang ng dumating ako sa Adamson. Napag pasyahan kong Tumambay muna sa isang sulok malapit sa Theater. Nahiga ako. Naka tulog ng saglit. Maya-maya aynaramdaman kong may dalawang lalaking nag uusap malapit sa aking ulunan.. “lapitan mo na…tulog naman” wika ng isang lalaking malaki ang boses. ” Akin yan ha… ako ang naka kita jan.”… Nakilala ko ang boses na yun. Si Sir. PJ naging professor ko sa Logic. “Ok. Gudluck sayo…jan ka muna” at umalis ang lalaki… Nag patuloy pa rin ako sa pag higa. at nag kunwaring natutulog.

Maya-maya ay naramdaman ko na Lumapit sa akin. Palibasa ay ” gifted ako” kaya misan ang tawag sakin ay si “dako” ng ibang professor ko sa PE noong may Swimming classes pa ako at na chambahang naka tihaya siguro kaya siguro naagaw ang pansin nila sa naka umbok kong dragon. noong naramdaman kong malapit na sya, bumangon ako. nakita ko ang Lalaki. Akala ko ay si Sir PJ.

Ngnit nag kamali ako. Isang professor pala mula sa Liberal arts. HIndi niya ako kilala ngunit kilala ko sya sapagkat sikat siya sa pinaka gwapo at pinaka matipunong Professor ng Adamson. Nakasoot siya ng Hapit na Hapit ng slocks. At manipis na hanes T Shirt. Nagulat ako…. ” Sir. Good After noon po!’ bati ko sa kanya. “Bakit nag iisa ka jan.?” tanong niya sa akin. Palibasa ay bawal ang walang soot na ID sa loob ng Paaralan kaya naka soot ako ng aking ID. Lumapit siya sa akin at kinuha ang aking ID. Tinignan. “B.A. ka pala Ricko. Ricko Santos.?” Sabay bitaw niya sa aking ID Tumango ako. walang malay sa balak niyang gawin sa akin. Kinuha nya uli ang aking ID na naka sabit at kunwari titignan uli ang aking pangalan, ngunit kasabay ng pag kuha niya ay sabay tabig sa naka bukol kong kargada. ” ang sarap hawakan nyan ah!’ sabi niya ng naka titig sa bikol ko. ” ah.. Sir hindi naman” nahihiya kong sagot. “halika samahan mo ako sa Opisina ko.”utos niya sakin

STORY: BOOK 1 - IISA PA LAMANG (Confusion) Chapter 1

BY : -JRA-

Ako si Nathaniel Bravo. 5'4" ang height, 14 taong gulang. Kung sa hitsura, sabi ng mga bakla at kababaihan, cute daw ako. Hindi ako maputi, hindi rin naman maitim, may kulay brown na mata, matungis na ilong, at pares ng maninipis na labi.

Third year high school na ako at masasabi kong kilala ako bilang isang friendly na tao dahil na rin siguro sa halos lahat ng estudyante ay kinakaibigan ko. Kahit mga loner, nerdy, bullies, simpleng estudyante, bakla o tomboy man.

Break time noon. Unang araw ng klase para sa taong ito. Wala masyadong ginagawa. Dahil sa unang araw pa lang ay puro linis pa lang ang pinagawa sa amin.

"Nathan!", halos sabay na tawag ng dalawa kong kaibigan. Nasa student center sila malapit sa Canteen. Doon ang tambayan namin.

Si Renz, 15 na taong gulang na. 5'6" ang height niya. Maputi, matangkad, at gwapo, yan ang parating description ng mga tao sa kaniya. Ang mga mapupungay na mata at mapupulang labi ang asset niya. Si Archie naman, halos pareho lang kami ng kulay, kasing tangkad ko din, pero gwapo. Malakas ang appeal, dark gray ang kulay ng mga mata niya, mapupulang labi, matungis at maliit ang ilong parang sa babae lang. Mas matanda ako kay Archie ng dalawang buwan kaya 'bunso' ang tawag namin sa kanya. Pare-pareho kaming may athletic pero batang batang katawan dahil sa pagba-basketball.

Naging mag-classmates kami noong first year at second year kaya ganoon na lang kami ka-close. Pero hindi naman kami agad ganoon ka-close noong una.

STORY: IF IT’S ALL I EVER DO CHAPTER 24 WAKAS

Best Teen Bromance Novel by: Joemar Ancheta

Jino’s Point of View

                Nang hinila ako ni Buboy para mag-usap ay alam kong gusto niyang magkalinawan kami kung bakit ako pumayag na iyon ang idadahilan ng aking mga magulang, pamilya niya at mga kaibigan namin. Hindi kami tumuloy muna sa kuwarto niya. Sa tulad niyang nagugulat ay hindi pa stable ang emosyon niya. Ayaw ko ding isipin niya na basta ko na lang siya iniwan at hayaang isipin niya na totoong patay na ako.
                “Sige, simulan mo nang ipaliwanag sa akin kung ano nga ba talaga ang nangyari. Gusto kong tayo lang muna ang mag-usap kaya kita hinila. Hindi kasi ganoon kadali lang lahat brad.” Singhal niya.
                “Alam ko Boy, kaya nga gusto ko ding magpaliwanag sa’yo at sana kahit nagugulat ka pa, nagagalit at hindi makapaniwala sa nangyaring ito, gusto kong buksan mo ang isip at puso mo para sa akin.”
Nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Namumula ang kaniyang mga mata. Hindi siya sumagot.
“Kasi, matagal ko na ding hinihintay na makaharap ka.” pagpapatuloy ko. Tumingin ako sa kaniyang mga mata ngunit tinalikuran niya ako. Bumunot ng malalim na hininga. “Miss na miss na miss kita sa walong taon na wala tayong communication Boy. Alam mo ba kung saan ako kumakapit? Dahil lang sa isang binitiwan mong pangako na mas nanaisin mong tumandang mag-isa kaysa magmahal ng iba. Pero pangako mo iyon nang mga bata pa tayo. Saka yung paniniwala kong mahal mo ako. Pero oras-oras akong binabalikan ng takot ko brad. Paano kung maghanap ka ng kalinga ng iba dahil sa paniniwala mong patay na nga ako at wala ka nang babalikan pa? Paano kung sa panahong magkita tayo ay may bago ka ng buhay, may nagpapatibok na sa puso mo? Anong sasabihin ko? Anong habol ko? Paano ko ipaliliwanag ang lahat sa paraang maintindihan mo?” hindi ko na napigilan pang lumuha.

Nakikita ko kasi sa mukha niya ang mga pinagdaanan niyang pagdurusa bago niya ako tinalikuran. Alam kong galit na galit siya ngunit hindi niya alam kung paano niya iyon ilabas dahil sa halu-halong emosyon. Matagal siyang nakatalikod sa akin. Gusto kong umikot para harapin siya ngunit minabuti ko na lamang na hayaan siyang itago ang kaniyang mukha sa akin.

STORY: IF IT’S ALL I EVER DO CHAPTER 23

Best Teen Bromance Novel by: Joemar Ancheta


                Hanggang sa natigilan kami sa aming paglalambingan nang biglang may dalawang nakamotorsiklong may mga angkas ang tumigil sa hindi kalayuan sa amin. Nakahelmet silang apat. Nakita ko ang pagbunot nila ng baril. Kami ang kanilang puntirya. Hinila ko si Jino na noon ay gulat na gulat at hindi malaman ang gagawin.

                Niyakap niya ako.

                Nakatutok na ang baril nila sa amin.

Kailangan kong iharang ang aking katawan sa balang maaring tatama sa kaniya.

                Bang!

Bang!

Bang!

Umalingawngaw ang sunud-sunod na malalakas na putok ng baril.

Napaliyad ako nang naramdaman ko ang tama ng bala sa aking tagiliran at isa pa sa likod ko. Minabuti kong saluhin lahat ang balang maaring tatama kay Jino. Mas nanaisin ko pang mamatay kaysa siya ang mawala sa akin.

Nagawa ko pa din siyang yakapin para sana ilayo doon.

“Oh my God, brad tinamaan ka!” histerikal niyang sigaw nang may naapuhap siyang dugo sa likod ko.

Wala na akong marinig na putok pa. Ngunit nabuhay ang galit sa kaniyang mukha. Mabilis siyang tumakbo para sugurin ang mga nakahelmet na bumaril sa amin.

“Brad ko, huwagggggg!” sigaw ko.

Gusto ko man siyang pigilan ay hindi ko na nagawa. Kitang-kita ko kung paano siya pinagbabaril ng angkas ng mga nakamotor at nang natamaan si Jino ay saka nila mabilis na pinaandar ang kanilang mga motor.

Lumakas ang buhos ng ulan.