STORY: TAMTAM LOVE KO 'TO 6 WAKAS

Dumating na rin kami sa bahay sa wakas. AgaD kami tumuloy sa kusina para maupo sa upuan ng lamesa. Kasalukuyan namang nagsasalita si trixie habang kumukuha ng malamig na tubig sa ref. habang inoobserbahan ko ang mga kilos ni trixie at nag-aantay ng mga sasabihin nya.

Alam mo babe naawa ako kay rj. Well, sabihin na nating nagulat ako ng pinagtapat niya na kayo nga noong una. I mean I cant imagine you guys have something .ang galing nyo magtago hindi ko akalain na dalawang ex ko pa ang nagkatuluyan. Funny, kasi iniwan nyo ko both para kayo naman ang maglokohan? Joke” ang salaysay ni trixie habang hinahaluan ng biro ang mga sinasabi.

Alammo bang palihim kang sinusubaybayan ni ryan araw-araw. Mula ng huli niyong pagkikita umaali-aligid lamang siya ng di mo napapansin. Isang linggo bago ang nakatakdang pag-alis ni ryan papuntang state, nagsubmit daw siya ng imidiate resignation. Yun kasi ang gusto ng parents nya na isama siya sa states para siya ang maghandle ng business nila doon.

Those remaining days niya bago tumulak , halos itinoon niya ang pagmamatiyag sayo. Ang you know what he said? alam nyang hindi ka lumalabas ng bahay at alam nyang umiiyak kalage ng mga panahong pagkatapos ninyong maghiwalay. I really dont understand kung bakit pinahihirapan pa ninyo ang mgasarili nyo.i mean he could have done something better than being stalker right?

Bat di ka nalang niya nilapitan para icomfort kaniya. And he told me “that was the best thing to do para hindi na madagdagan pa ang mga paghihirap mo. He will never be far from you, he promised his self that he’ll make sure na walang mananakit sayo. Na walang sinu man ang maaaring umagaw ng atension mo.

And you know what? I was actually scared the moment he said na he’ll give his life para lang maprotektahan ka. Imagine? I was thinking that time that this guys sent from up above as your angel.

STORY: Ang Munting Lihim [16]

Nagising ako kinabukasan na medyo masakit ang ulo. Disoriented, masakit din ang katawan, pagod na pagod, antok na antok, at parang gusto ko na lang na huwag bumangon sa higaan.

Tiningnan ko ang wall clock na nakasabit sa dingding. Alas 9 na pala ng umaga. Kinapa ko ang aking katawan. Nakahubad ako at sa aking tabi ay si Brix, wala ring saplot sa katawan.

“Uhmmmmm!” ang pag-unat ni Brix sa kanyang mga braso. Nagising siya sa aking paggalaw. Noong nakita niya ang wall clock, bigla siyang napabalikwas sa higaan. “Shiiit! Late na tayo love!”

Ngunit hindi ako gumalaw sa aking pagkahiga. Tumagilid lang ako na parang wala akong pasok o mga responsibilidad sa araw na iyon. Pakiwari ko ay naroon na naman ang lungkot, ang sakit ng pag-iwan sa akin ng kuya Andrei. Parang ayaw ko nang lumaban pa sa buhay. Ayaw ko na ng pressure, ayaw ko na ng responsibility, ayaw ko nang humarap sa mga tao na wala namang maitutulong sa aking buhay.

“Love! Alas 8 ang pasok mo... hindi ka ba papasok?”

“Arrgghhhhh! Istorbo eh! Natutulog ang tao! Inaantok pa ako!”

“Oo naman. Pero may pasok ka pa, may pasok pa tayo!”

“Hayaan mo na... araw-araw naman iyang pasok. Iyang eskuwelahan, hindi umaalis iyan. Hindi ka iiwanan niyan. Nakatirik lang iyan sa kanyang kinatatayuan. Ano ba ang ikinatatakot mo?”

“Anong ikinatatakot...” napakamot siya sa kanyang ulo. “Nalimutan mo na bang nag-aaral ka? Bakit matatakot? E kung bumagsak ka?”

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [19]

Inilatag ko saisang gilid ang ibinigay niyang regalo. Nilapitan ko si James at niyakap siya.“Yak!!! Yak!!!” ang pagsisigaw ko. At baling sa mga pulis na nakatutok pa rinang mga baril sa amin, “Tulungan po ninyo siya! May tama po siya. Hindi po siyamasamang tao! Napagkamalan po lamang ninyo siya! Ang kambal po niya angcriminal!!!”

“J-Jassim…”pilit na nagsalita si James. “H-hindi ako si J-James. A-ako si J-Johnn…”

Gulat na gulatnaman ako sa narinig at biglang napa-atras, binitiwan siya sa aking pagkayakap.Hindi ako makapgsalita sa sobrang pagkagulat. Sa isip ko ay may tuwa na hindipala si James ang nabaril ngunit may pag-agam-agam din kung bakit hindi sumipotsi James. Tiningnan ko na lang si John na nakahandusay sa stage.

“H-huwag mongbuksan ang regalo… B-bomba iyan. S-si S-ophia ang n-nagpadala niyan. S-si Jamesay ikinulong niya s-sa bahay niya…” At nawalan na siya ng malay.

“Mamangpulis!!! May bomba raw ang regalo na iyan!!!” sigaw ko sabay turo sa regalongaking inilagay sa isang gilid ng stage.

Agad pinaalisng mga pulis ang mga tao at tumakbo na rin ako palayo. Nakita kong ang ibangmga pulis ay binitbit si John palabas ng building at noong dumating angambulansya, agad din siyang isinakay at itinakbo sa ospital, kasama ang ibangmga pulis.

Nagkagulo anglugar na pinagdausan ng graduation. Narinig ko sa mga pulis na may tinawagansilang bomb disposal units.

Hinanap ko angaking inay at mabuti naman at ligtas siya, nagkasama na pala sila ni Ricky. Maymga nakita kasi akong ibang taong nadaganan nang magtakbuhan ang mga tao.Sinabi ko sa aking inay na hintayin na lamang niya ako sa boarding house atpupuntahan pa namin si James na ikinulong ni Sophia. Kilala na kasi ng inay siJames. At ipinaliwanag ko sa kanya ang lahat.

STORY: BOOK 1 - Love Me Like I Am [15]

“I Wanna be a Billionaire, SO FREAKIN’ BAD!!” ang birada niya!! Hahaha!!
Sa kantang iyan, siya ang kumakanta ng Chorus at ako ang sa Rap part pero minsan ay nagpapalitan kami!! Hehehe..
Yan ang kanta ni Enso, Este! Kanta namin pala. Eto ang Raket na naisip ng lokong bata na iyon, ang kumanta sa kalye at humingi ng pera sa mga taong makikinig. Ano ito? Concert? Hehehe.. Pero ayos din, yun nga lang ang liit ng perang nakukuha namin. Hayy.. Poverty. Tsk!
ENSO: “Kuya tingnan mo oh! Ang dami-dami na nating pera!” ang Masaya niyang sabi.
AKO: “Anong madami dyan? Tingnan mo puro piso yung linagay dyan oh.. kung meron mang limang piso iisa lang.” ang pag-kontra ko.
ENSO: “Ehh keri lang yan kuya! Tsaka may isang bente na naghulog dito oh.” Ang pagdepensa niya.
AKO: “Hindi tayo mabubuhay sa bente..” ang pagkonta ko ulit. Hehe..
ENSO: “Kaya na yan kuya! Meron tayong 40 pesos lahat-lahat!! Hehe.” Ang Masaya niyang sabi.
AKO: “Sige, ano ang mabibili natin diyan?”
ENSO: “Wait lang kuya..” sabay takbo papunta sa tindahan ng tinapay.
“Tae!! Parang alam ko na ang bibilhin ng batang ito ahh..” ang sigaw ko sa isip ko.
Pagbalik niya galing ng tindahan..
AKO: “ANo ITO!?!?!”
ENSO: “Pandesal!!”
AKO: “Pandesal?? Bakit walong piraso lang??”
ENSO: “Kuya, limang piso ang isa.”
AKO: “Tae! Kulang sa akin yan eh..”
ENSO: “Edi ikaw na lang kumain.. ok lang po ako.” Sabay ngiti.
AKO: “Hindi ka ba kakain?” ang pagtatanong ko.
ENSO: “Hindi kuya, ok lang ako.. kaya ko namang hindi kumain ng isang araw.” Sabay ngiti.
Natuwa naman ako sa batang ito. Isipin niyo, siya ang nag-isip ng gimmick para magkaroon kami ng pera at makakain, tapos ibibigay niya pa sa akin lahat ng pagkain na nabili namin.
“Talagang sanay na sanay siya sa ganitong buhay.” Ang sabi ko sa sarili ko.
Naisip ko tuloy, napakapalad ko pa rin pala kahit ganito ang nararanasan ko sa buhay, dahil hindi ko naranasan ang naranasan niya.