STORY: ANG LALAKI SA BUROL [21] LAST PART

“Hah??? P-paanong nangyari???”  ang gulat na sagot ni James.
“M-may nasilip sila sa mga papeles. At doon nila nakitang hindi pala ako ang tunay na tagapagmana ni Sophia.”

“S-sino???”

“I-ikaw kuya…”

“Hah? B-bakit ako?”

“Di ba nang ikinasal kami, nagkunyari akong ikaw. At pangalan mo ang nakalagay sa marriage certificate. Kaya ikaw ang legal na tagapagmana ng lahat na mga ari-arian ni Sophia.”

Mistulang natulala si James sa kanyang narinig.

“Ikaw ang mayaman kuya, hindi ako…”

Tinitigan ni James ang kambal. “Dala-dala mo ba ang mga papeles na nagpapatunay na ako nga ang tagapagmana?” ang tanong niya.

“Opo…” sagot ni John sabay bukas sa kanyang bag at noong nabuksan na, hinugot ang mga envelopes at inabot ang mga ito kay James.

Tinanggap naman ni James ang mga dokumento. Binasa. Pagkatapos, “So… ano ngayon ang plano mo ngayon?”

“Wala… mag apply na lang ako sa iyo ng trabaho.” Sabay bitiw ng hilaw na ngiti.

“O e di kung ganoon, patuloy ka lang sa pagtatrabaho sa restaurant. Bibigyan kita ng appointment letter.”

“Talaga kuya?” ang sambit ni John.

“Oo. At ikaw na rin ang prisidente at CEO ng kumpanya.”

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [20]

Awang-awa ako sa pagkakita kay James. Iyon bang kitang-kita ko sa aking mga mata na nadapa iyong tao ngunit hindi lumalaban o ni hindi man lang nagsalita. Nakakaawa.

Tahimik lang na tumayo si James, pinagpag ang puwetan ng kanyang pantalon na nadumihan sa dumikit na lupang kaaararo pa lamang. Nang nakatayo na, tinumbok ang kinaroroonan ko.

“Ikaw kasi… sabi ko nang huwag na lang siyang lapitan, nagpumilit ka pa.” ang paninisi ko pa.

“Hayaan mo na Yak. Ang importante, alam na ng itay mo ang tungkol sa atin. At least, ang bigat na dinadala ng ating kalooban ay nabawas-bawasan. Ngayon, kung hindi man tayo natanggap ng itay mo, hindi rin natin siya masisisi. Ngunit umaasa pa rin naman ako na balang araw ay matatanggap din niya tayo.”

“Sabagay…” ang sagot ko na lang. Hinawakan ko ang kanyang kamay. Lalo lamang akong humanga sa kanyang paninindigan a tpagpakumbaba para sa aming relasyon. Sa loob-loob ko lang, nasabi kong napakasuwerte ko pa rin sa kanya.

At iniwan namin ang itay. Tila mga basang sisiw kami sa aming postura.

Sa hapunan, sabay kaming kumain. Ramdam ko ang pagkatensiyonado sa aming sitwasyong buo nga kami ngunit hindi naman nag-uusap. Gusto ko mang magbukas ng usapan, parang napaka-awkward na nand’yan ang itay na masama ang loob sa amin. Walang kibo rin ang inay. Alam kong naramdaman niya ang mahirap naming kalagayan.

“B-bukas pala nay, tay… dadalhin ko si Jassim sa Mindanao. Isang linggo lang po kami doon at pagkatapos ay babalik na.”

Napatingin ang inay kay itay na patuloy lang sa kanyang pagsubo ng pagkain, nakayuko, tila walang narinig. At dahil hindi kumibo ang itay, ang inay na ang sumagot, “S-sige. Isang linggo lang naman... at parang regalo mo na rin iyan sa iyong sarili na pagkatapos ng pagsisikap mo sa iyong pag-aaral at makakuha pa ng ganyang mga awards...”

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [19]

Inilatag ko saisang gilid ang ibinigay niyang regalo. Nilapitan ko si James at niyakap siya.“Yak!!! Yak!!!” ang pagsisigaw ko. At baling sa mga pulis na nakatutok pa rinang mga baril sa amin, “Tulungan po ninyo siya! May tama po siya. Hindi po siyamasamang tao! Napagkamalan po lamang ninyo siya! Ang kambal po niya angcriminal!!!”

“J-Jassim…”pilit na nagsalita si James. “H-hindi ako si J-James. A-ako si J-Johnn…”

Gulat na gulatnaman ako sa narinig at biglang napa-atras, binitiwan siya sa aking pagkayakap.Hindi ako makapgsalita sa sobrang pagkagulat. Sa isip ko ay may tuwa na hindipala si James ang nabaril ngunit may pag-agam-agam din kung bakit hindi sumipotsi James. Tiningnan ko na lang si John na nakahandusay sa stage.

“H-huwag mongbuksan ang regalo… B-bomba iyan. S-si S-ophia ang n-nagpadala niyan. S-si Jamesay ikinulong niya s-sa bahay niya…” At nawalan na siya ng malay.

“Mamangpulis!!! May bomba raw ang regalo na iyan!!!” sigaw ko sabay turo sa regalongaking inilagay sa isang gilid ng stage.

Agad pinaalisng mga pulis ang mga tao at tumakbo na rin ako palayo. Nakita kong ang ibangmga pulis ay binitbit si John palabas ng building at noong dumating angambulansya, agad din siyang isinakay at itinakbo sa ospital, kasama ang ibangmga pulis.

Nagkagulo anglugar na pinagdausan ng graduation. Narinig ko sa mga pulis na may tinawagansilang bomb disposal units.

Hinanap ko angaking inay at mabuti naman at ligtas siya, nagkasama na pala sila ni Ricky. Maymga nakita kasi akong ibang taong nadaganan nang magtakbuhan ang mga tao.Sinabi ko sa aking inay na hintayin na lamang niya ako sa boarding house atpupuntahan pa namin si James na ikinulong ni Sophia. Kilala na kasi ng inay siJames. At ipinaliwanag ko sa kanya ang lahat.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [18]

Hahahahahahahaha ang narinig kong halakhak ni John habang nagttakbo itong palayo sa akin. Pulis! Pulissssss!!!ang sigaw ko habang dali-daling nilapitan ang isang pulis na nasa isang bahagi ng terminal.Anong problema? ang tanong niya kaagad sa akin.Ang taong iyon...turo ko kay John na halos hindi na naming nakikita. “May inilalagay na bomba noong nakaalis na bus patungong Mindanao. Ala 8:20 daw sa timer niya sasabog iyon! Alas 8:19 na po!!!”

Hindi na sumagot ang pulis. Agad niyang kinuha ang kanyang walkie-talkie at may tinawagan habang nagtatakbo siya patungo sa direksyon ni John.

At iyon din sa puntong iyon ko narinig ang ingay ng isang pagsabog. “BOOOOOOMMMMMMMM!!!”

“Diyos ko po!!! Totoo ang sinabi niya! Totoo ang sinabi niyaaaa!!!” Sigaw ng utak ko.

Kitang-kita ko ang pagkagulat rin ng mga tao na tiningnan ang direksyon ng kahabaan ng highway kung saan nanggaling ang malakas na tunog.

At doon na ako nag-iiyak. Dali-dali akong tumakbo, binaybay ang highway na dinaanan ng bus na sinakyan ni James. “Yak! Yakkkkk!” ang pagsisigaw ko habang nagtatakbo. Wala akong pakialam sa mga tao na nakatingin sa akin at nagtaka kung bakit.

Ngunit marahil ay na-connect din ng ibang tao ang narinig nilang pagsabog at ang pagtatakbo ko sa lugar na pinangngalingan ng ingay. May akong sumigaw ng “Diyos ko!!!”

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [17]

Halos mawalan ako ng malay sa pagkarinig sa sinabi ng preso at sa pagturo niya sa akin na ako ang mastermind sa pagpabaril kay Sophia. Ang preso kasi na iyon ay ginawa na nilang testigo kapalit sa pag-amin nito sa krimen at sa pagturo sa kung sino talaga ang mastermind.

At sa galit ko ay bigla akong napatayo at sinigawan ang preso. “Sinungling kaaaa!!!”

Nagkagulo ang mga tao sa korte. Syempre, naroon ang mga kaibigan namin ni James at silang lahat ay umalma.

“Order in the court! Order in the courtttt!” ang sigaw ng judge.

Umupo akong umiiyak. At noong natahimik na ang lahat. Sumigaw muli ako sa judge. “Hindi po totoo ang sinabi niya, judge! Nagsinungaling po siya!” ang bulalas ko habang pinigilan naman ako nina James at ng abogado namin na huwag munang magsalita.

“Silence!” ang sigaw sa akin ng judge. At baling niya sa abugado ni Sophia, “Please proceed with your cross-examination”

“Inuulit ko ang tanong ko… siya ba?” turo uli ng abugado sa akin.

Ngunit doon kami nagulat nang ang isinagot ng preso ay, “Hindi po siya, your honor. Ang katabi po niya, iyang nakasuot ng kulay asul na t-shirt.”

Napalingon kaming lahat sa itinuro ng preso: Si James!

Kitang-kita ko sa mukha ni James ang matinding pagkagulat sa narinig. “B-bakit ako???” ang tanong na lumabas sa kanyang bibig habang galit na galit na tiningnan ang testigo.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [16]

Dali-dali akong tumakbo sa hagdanan upang tingnan kung ano ang nangyari kay Ricky at kung sino ang nabaril niya. At sa bilis ng aking pagtakbo ay tila hindi lumalapat sa hagdanan ang aking mga paa.

Noong narating ko na ang ground floor, tinumbok ko ang main door na nakabukas at noong nasa bungad na, doon ko nakita si Ricky na nakatayo sa harap ng gate, nakatutok pa rin ang baril sa kanilang dalawa ni James at kambal niya na patuloy na nagsambuno sa harapan ng lawn ng bahay.

“Sino ang binaril mo!” ang sigaw ko kay Ricky.

“Warning shots lang iyon igan! Lalapit pa sana kasi sa akin iyang isa. Mabuti na lang at hinaharang din ng isa.”

Nahimasmasan naman ako. Ang akala ko kasi ay may nabaril na sa kanila. “Si James iyang humarang sa isa! Ayaw niyang maagaw ng kambal niya ang baril na nasa iyo!” sigaw ko uli. At baling sa dalawang kambal na patuloy pa ring nagsambuno, “James! Mag-ingat ka!”

Nahinto sandali si James sa pagharang niya kay John. “Huwag kang lumapit Yak... d’yan ka lang!” sagot naman ni James sa akin.

Ngunit iyon na pala ang hinintay na pagkakataon ni John. Agad siyang nakatakbo palapit kay Ricky na nabigla rin, inagaw ang baril, inilignkis niya ang isa niyang kamay sa katawan ni Ricky atsaka itinutok ang baril sa ulo nito.

“Igannnnnn!!!” ang malakas na tili ni Ricky.

“Huwag kayong magkamaling sundan kami kung ayaw ninyo na may mangyaring masama sa kanya!”

“Huwag mo siyang saktan tol! Huwag mo nang dagdagan pa ang masamang record mo. Matutulungan pa kita. Pangako ko sa iyo, bibigyan kita ng magaling na abugado upang hindi ka makulong.”

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [15]

“May pruweba ka ba sa sinabi mong iyan na ibang tao ito?” Ang tanong uli ng pari.

“Mayroon po...” at inangat ko ang litrato na kuha namin ni James noong panahong umalis siya at naganap ang aksidente.

Nagmuestra ang pari na lumapit ako sa altar upang matingnan niya ang litrato.

Dali-dali akong tumalima. Nagtatakbo akong lumapit sa altar at iniabot sa pari ang mga litrato. Halos marinig mo ang pagbagsak ng karayom sa loob ng simbahang iyon sa tindi ng katahimikan habang tiningnan ng pari ang aming larawan.

“Marlon Ibanez... James Andres... Hmmmm.” ang narinig kong bulong ng pari habang seryosong inusisa niya ang mga litrato. At, “Ok...” Iyon lang. At inabot na niya ang litrato sa akin.

Tinanggap ko ang mga litratong inabot ng pari sa akin. Inirapan ko pa silang dalawa ni Marlon at Sophia na halata sa mga mata ang galit habang sinundan nila ako ng tingin. Buong pagmamalaking tumalikod ako sa kanila at tinumbok ang aking upuan sa tabi ni Ricky. Pakiramdam ko kasi ay panalo na ako. “O... tingnan lang natin kung matutuloy pa ang kasal ninyo.” bulong ko sa sarili.

Ngunit sabay sa aking pag-upo ay ang matindi kong pagkagulat noong sinabi ng pari na, “Wala na bang hahadlang?”

Nagtinginan muli ang mga tao. Ang iba ay sa akin nakatutok ang mga mata.

“Kung wala na... Ituloy na natin ang kasal.”

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [14]

Nagtatakbo ako, hindi alam kung saan patungo, hinayaang ang sariling mga paa ang gumiya sa akin kung saan man niya ako gustong dalhin.
Hangang sa naalimpungatan kong nasa isang sulok na pala ako ng central plaza. At noong nilingon ko ang aking gilid, nakita ko ang bukana ng simbahan. Mistula itong nang-imbita. Parang may tumulak sa akin upang pasukin ko ang simbahan.
At pumasok ako sa loob. Walang ginanap na misa sa oras na iyon kung kaya ay halos bakante ang mga upuan.
Tinumbok ko ang pinakamalapit na upuan na nasa bukana lang ng simbahan, kung saan din ako pumasok. Noong nakaupo na, doon ko na pinakawalan ang aking tinimping sama ng loob. Humagulgol ako na parang isang paslit. Pakiramdam ko kasi ay nag-iisa lang ako sa mundo at wala akong ibang masumbungan sa aking mga hinaing kundi ang simbahan.
Lumuhod ako, nanalangin na sana ay makayanan ko pa ang lahat. Isiniwalat ko sa ang sobrang bigat ng aking kalooban. Para akong isang batang nagsumbong ng aking mga hinaing, isiniwalat ang mga nangyari sa aking buhay; na ang taong akala ko ay kakampi ko at nararapat kong ipaglaban ay siya mismo ang tumiwalag, bumasag sa kanyang mga pangako at kinampihan pa ang babaeng siyang dahilan kung bakit hindi pa rin bumabalik ang kanyang alaala.
“Ang sakit po.... Ang buong akala ko ay ok lang siya; na malapit na siyang tumiwalag kay Sophia. Ngunit bigla siyang nagbago. At ang masklap pa ay pakakasalan pa niya si Sophia.” bulong ko. “Alam ko Lord, marami rin akong kasalanan. Siguro, hindi ako nababagay na heto, magmakaawa sa iyo kasi, alam ko, pasaway ako. Pero kasi... wala na akong ibang matatakbuhan eh. Parang sasabog na ang puso ko sa sobrang sakit ng aking naramdaman. Parang hindi ko na kaya. Kayo rin naman po ang nagsabi na lahat ng tao ay puwedeng lumapit sa iyo eh; kahit makasalanan, kahit iyong mga nang-aapi, mga inaapi, mga biktima... Kaya narito po ako. Sana kahit kaunti lang, pakinggan ninyo ang aking hinaing, bahagihan ng kaunting awa. Hirap na hirap na po kasi ako eh...

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [13]

Wala na akong nagawa kundi ang sumunod sa kanyang iniutos. Ikaw ba naman ang nasa loob ng isang kulungan at uutusan ng isang presong siga at nakapatay na ng ilang tao, walang ibang taong mahingan mo ng tulong at kung mayroon man, baka lalo mo pang ikapahamak. Wala ka talagang choice. Wala akong chice. Unless gusto kong masktan o di kaya ay madedo.

“D-di po ba ay dapat nakataob muna kayo? S-sa likod muna kita masahehin?” ang sambit ko na ang boses ay halatang nanginig. Nagawa ko na kasi ang pagmamasahe kay James, noong nasa kasagsagan pa kami ng aming patagong gawain sa kubo niya sa likod ng bodega.

“Mabuti naman. Marunog ka pala.” ang sagot niya.

“K-kaunti po.”

At minasahe ko siya. Bagamat naalipin ako ng takot, ipinagpatuloy ko lang ang aking ginagawa. At sa totoo lang, may naramdaman din akong kakaibang kiliti at paghanga sa nakitang bato-batong muscles niya. At kahit isang preso siya, malinis ang kanyang katawan, malinis siyang tingnan.

At lalo na noong tumihaya. Bagamat may tuwalyang nakatakip sa kanyang harapan, halata ko ang malaking bukol sa ilalim nito. Alam ko, tinigasan siya.

Mas lalo pa itong nagpaigting sa naramdamang init ng aking katawan. Malalaki ang kanyang dibdib, may mga balahibong bagong sibol galing sa ilang araw na hindi pag-ahit dito.

Muling nanariwa ang mga eksenang ginagawa namin ni James sa kubo niya sa burol. Pati ang ang eksena namin ni Badong noong mga panahon na wala na si James at naghanap ako ng kaligayahan.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [12]

“N-nasaan ako???” ang sambit ni Marlon noong nanumbalik na ang kanyang malay sa loob ng ospital. Kitang-kita sa kanyang mukha ang matinding pagkalito. Siguro ay may limang oras din siyang nawalan ng malay. Naka-bendahe pa ang kanyang ulo ngunit sabi ng mga duktor ay wala naman daw silang nakitang crack sa kanyang bungo. Nasugatan lang daw ang kanyang anit at may natamaang ugat kung kaya ay maraming dugong umagos sa kanyang sugat.

“Nasa ospital ka yak...” sagot ko.

“N-nasa ospital?” ang nalilito pa rin niyang sagot. Hinaplos niya ang kanyang ulo, marahil ay sa naramdamang sakit. “B-bakit may bendahe?”

“N-nabagok ang ulo mo sa malaking bato noong inupakan mo si Badong. Napuruhan ka niya sa ulo at natumba ka.”

Nag-isip siya. “B-badong? Iyong kasama kong guwardiya sa bodega ng abaca sa burol?”

Nagulat naman ako sa kanyang sagot. Kumpleto kasi. Si Badong, bodega, guwardiya. “Tama yak! Naalala mo na! Naalala mo na! Nanumbalik na ang iyong ala-ala! Yeheeyyyyy!” ang pagsisigaw ko pa, di magkamayaw sa pagtatalon.

“Naalala ko na nga.”

“Yeheeeyyyy! Nanumbalik na ang kanyang alaalaaaaa!” sigaw ko uli.

Natahimik siya.

Natahimik rin ako.

Bakit ka nagtatalon?” ang bigla niyang pagtanong.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [11]

Marami kaming napag-usapan habang nasa biyahe. Kahit si Sophia at ang nangyaring pag-akusa niya na ako ang dahilan ng food poisoning ay napag-usapan din namin. At alam din raw niya na inapi-api ako ni Sophia.

“Tiisin mo lang muna. Kasi, malapit na akong umalis sa poder niya.” ang sambit ni Marlon. Parang nakikinita kong may nabuo na siyang plano bagamat hindi naman niya sinabi kung ano ba talaga ito.

“Saan ka naman pupunta kapag nakaalis ka na sa poder niya?”

“Uuwi sa atin eh. At doon maghanap ng trabaho. Bakit, sa tinign mo ba ay hindi ako makahanap ng trabaho?”

Hindi na ako umimik. Syempre, kapag pamilya na niya ang pinag-uusapan, wala akong kaalam-alam. Ayokong madagdagan pa ang mga kasinungalingan ko o kaya ay may masabi akong nakakaduda na.

Habang palapit nang palapit kami sa aming lugar, palakas nang palakas naman ang kabog sa aking dibdib. Hindi ko kasi alam kung saan siya dadalhin.

“Excited na ako yak... sabik na akong makita ang mga pinsan natin” sambit ni Marlon, bakas sa kanyang mukha ang labis na kagalakan.

Ang sabi ko kasi sa kanya ay mga pinsan ang pupuntahan namin. Wala akong planong magpakita sa bahay na kasama siya. Baka mamaya madagdagan lamang ang aking problema kapag nalaman ng aking mga magulang na nagpanggap akong kapatid ni Marlon. Isa pa, nasa Mindanao ang pamilya niya, na nasabi ko na rin sa kanya.

“P-pero di ba ang sabi mo ay nasa Mindanao ang pamilya natin?” dugtong din niya.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [10]

Dali-daling lumabas ng reataurant si Sophia, kitang-kita sa mukha ang matinding galit.

Pigil-hininga naman kaming lahat sa labas.

At noong nakalabas na ito at nasilip kaming lahat na parang mga panindang lanzones na nagkumpol-kumpol, parang nagpapapicture lang, sumigaw ito ng, “Anong ginagawa ninyo d’yannnnnn! Trabaho naaaaaaaaaaaaa!!!” nanlilisik ang mga mata.

Parang gusto kong matawa sa inasta ni Sophia. Imagine, ang laki-laki ng aming mga banners at streamers na nagsabing on stirke nga kami ngunit hindi niya ito pansin.

Tahimik pa rin kaming lahat. Syempre, ayaw magslita ang aming mga kasama dahil sa takot.

“Ano pa ang hinihintay ninyo! Punta na kayo sa mga puwesto ninyooooooooooo!!!”

Ramdam kong nanginginig na sa takot ang aming mga kasmahan at lahat sila ay nakatingin kay Ricky na para bang nagtatanong na, “Paano na to? Ikaw ang pasimuno nito? Ano ang gagawin namin?”

Magsalita na sana si Marlon ngunit tumayo si Ricky at nasapawan siya, “A, Miss Sophia... strike po kami. Hindi ba ninyo nakikita ang mga karatula namin?” sambit ni Ricky at itinaas pa sa mukha ni Sophia ang dala-dala niyang karatulang “Strike kami!”

“Aha! Ikaw pala ang pasimuno nito!” ang sabi niya kay Ricky. At baling sa ibang mga kasamahan namin, “O sige... ngayong alam kong itong baklang pangit na ito pala ang pasimuno ng lahat, tanggal na siya sa trabaho eefective ngayong araw na ito! Kaya bumalik na kayo sa inyong puwesto at huwag kayong mag-alala, tataasan ko ang mga suweldo niyo!” at baling uli kay Ricky at sa akin, “Sumunod nga kayo sa akin!” at nagmadaling pumasok sa loob ng restaurant. At noong nasa may pintuan na, huminto siya.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [9]

“Grabe igan... nagdrama talaga ang lola mo!” sambit ni Ricky. “Pero I’m proud of you igan. Kasi, pang-best dramatic actor din ang dialogue mo! At panalo pa!!! Imagine, pasimple mo siyang minura?” dugtong pa niya sabay halakhak.

“N-natatakot ako Ricky. Baka mas matindi pa ang gagawin niya sa akin, eh.”

“Huwag kang mag-alala, nandito ako igan. Ipaglalaban kita. Kung kailangang mag-strike kaming lahat ng mga crew ay gagawin namin. Abay buwesit na buwesit na rin ang mga kasamahan natin sa ugali ng amo nating babae. Mabuti kung maipagmamalaki ang pasweldo nila. Hmptt!”

“E di masesante silang lahat kung mag strike kayo?”

“Bakit? Hindi mo ba alam na sesesantehin din naman ang mga iyan kapag natapos na ang 6 months na mga kontrata nila? Hindi takot ang mga iyan,igan; gigil na gigil silang makaganti sa amo nating babae.”

“Hindi natin kaya si Sophia, Ricky. Baka lalo lamang mapahamak tayo. O baka... idadamay pa niya si Marlon.”

“Hindi niya magawa ang pumatay igan. Kasi, kapag ginawa niya iyan, sigurado, siya ang pagbintangan dahil alam ng lahat ang ugali niya! At kapag may nangyaring masama sa iyo, o kay sir Marlon, alam na...”

“Sana nga Ricky, hindi siya gagawa nang masama...”

Maya-maya lang, bumalik si Marlon kasama si Sophia na nag-iiyak pa rin. Ewan kung ano ang pinag-usapan nila at kung anong explanation ang ginawa ni Marlon upang ma-redeem ang pride ni Sophia.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [8]

“G-ganoon ba?” ang sagot niya sa aking sinabing magresign na ako. Pansin ko ang biglang paglungkot ng kanyang mukha. “Iiwan mo na pala ako?”

Mistula namang hinataw ng isang matigas na bagay ang aking ulo sa kanyang naging reaksyon. Hindi ko kasi akalain na may epekto iyon sa kanya. “eh... h-hindi naman sa iiwan po Sir. P-pupunta pa rin naman ako sa MCJ Restaurant at doon ako kakain paminsan-minsan.” Ang nasabi ko n alang bagamat ang plano ko ay hindi na talaga magpapakita pa roon pagkatapos ng lahat. Ayokong makita pa ni Sophia. Ayoko rin siyang makita.

“Alam mo, Jassim... sasabihin ko sa iyo ang totoo. Nahirapan ako sa aking kalagayan. Ewan kung alam mo ang kwento ko. Alam kong alam ng maraming empleyado ng MCJ Restaurant ang kwento ko at marahil ay naikwento na rin ito sa iyo ni Ricky. Hindi ko na maalala pa ang aking nakaraan. Noong sinabi mong may nawala kang kuya at kamukhang-kamukha ko siya, natuwa ako. Alam mo ba? Kasi para bang may tanogn kaagad sa aking isip na ‘Wow... baka ako nga iyon. Baka ako nga ang kuya mo” At simula noon, palagi na kitang hinahanap. Parang nasasabik ako na makita ka. Nasasabik sa posibilidad na kapatid nga kita. Di ba kinanta ko kanina ang ‘Beautiful In My Eyes’? Dahil iyan ang sinabi mong kinanta ng kuya mo bago ka niya iniwan. Parang gusto ko lang kantahin iyon sa iyo. Nangarap ba na baka ako nga talaga ang kuya mo.”

Para akong nabusalan sa narinig. Ramdam ko sa aking katauhan ang gumapang na matinding awa sa kanya.

“Ang hirap ng kalagaya ko Jassim... kung alam mo lang. Oo, may pangalan ako, may trabaho, may mga dokumentong magpapatunay na ako nga si Marlon Ibanez. Ngunit alam ko ring itong katauhang ito ay hindi ang tunay kong pagkatao. GAwa-gawa lamang ito ni Sophia upang, sabi niya, ay habang hindi pa nanumbalik ang aking alaala, may pamilya ako; may nagmamahal. Ngunit parang nasasakal na ako. Kapag nag-iisa lang ako, nababalot ang aking isip sa maraming katanungan. Sino ba talaga ako? Sino ang tunay kong pamilya? Ano ang tunay kong pangalan? Nasaan ang mga taong nagmamahal sa akin? Kaya noong nakita mo ako, tuwang-tuwa akong baka ako nga ang kuya mo. Parang gusto ko nang ipagsigawan sa iyo na ako nga ang kuya mo. At iyan ang dahilan kung bakit...” hindi na niya itinuloy ang sasabihin. Para siyang nag-aalangan.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [7]

Napahinto ako sa bukana ng pintuan ng opisina at nilingon si Marlon, sinigurong tama nga ang aking narinig na sasama siya sa akin.

Ngunit nabigla rin ako noong, “James, wait...” ang pagsingit ni Sophia.

Lumingon si Marlon sa kanya na kasalukuyang nakatayo na at naglakad patungo sa pinto kung saan ako nakatayo. “Yes???” sagot niya.

“Ok... papayag na akong tangagpin natin iyang si Jassim. Huwag ka lang umalis please...”

Nilingon ako ni Marlon. “I’ll just call you, Jassim. Please wait outside...” sambit niya.

At hindi pa ako tuluyang nakalabas ng kuwarto, agad na siyang niyakap ni Sophia at hinalikan, nilalambing pa. “Totoo pala ang sabi ni Ricky na demonya ang amo nilang babae... Takot naman palang iwanan eh.” bulong ko na lang sa sarili.

Tinungo ko ang upuan sa labas ng office ni Marlon at doon naghintay. Pailing-iling na lang ako. Syempre, sobrang sakit na nakita ng aking dalawang mga mata na niyakap ng babaeng iyon si Marlon, na sa isip ko ay si James talaga. At lalo pa noong sumagi rin sa utak ko kung ano ang kanilang ginagawa sa loob. “Sigurado hindi lang sila nagyakap; naghahalikan pa sila o may mas matindi pa kaysa halik silang ginagawa sa loob...” sa isip ko lang. Napabuntong-hininga na lang ako.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [6]

Pakiramdam ko ay sinaksak ng maraming beses ang aking puso sa narinig na tanong niya. Iyon bang feeling na trinaydor ka; na pagkatapos ng lahat na nangyari sa inyong dalawa at sa naging dulot nito sa iyong pagkatao, tatanungin ka na lang ng “Kilala ba kita?”

Napako ang mga tingin ko sa kanya, nagbakasakali na bawiin niya ang kanyang tanong at sabihin sa akin na nagbibiro lamang siya. Ngunit napako rin ang tingin niya sa aking mukha na tila pinanindigan talaga ang mga katagang lumabas sa kanyang bibig at hinintay kung ano ang aking isasagot.

Sa puntong iyon ay hindi ko na nakayanan pa ang sarili. Tumalikod na lang ako at nagmadaling tinumbok ang isang mesa sa isang gilid ng restaurant at umupo ako doon.

Sinundan niya ako, hinayaang ang mga crews ng fastfood chain ang maglinis sa nagkalat ng pagkain at softdrinks sa sahig. “Hey... sorry. Hindi ko sinadyang masagi ang pagkain mo.” Sabay bitiw ng isang ngiti. Iyon bang parang ipinarating sa akin sa ngiti niyang iyon na ok lang ang lahat, walang problema.

Ngunit hindi ko sinuklian ang kanyang ngiti. Bagkus, binulyawan ko siya. “Palitan mo iyon! Nagugutom ako!”

Nakita kong sinensyasan niya ang isang lalaking crew at pinalapit. Noong nasa harap na niya, “Ricky, paki-dalhan mo nga kami rito ng dalawang spaghetti, dalawang hamburgers, dalawang iced tea, dagdagan mo na rin ng fries...” ang utos niya.

“Yes sir.” Ang sagot naman ng crew. Pansin kong casual lang na sinabihan niya ang crew na iyon at tinawag pa sa kanyang pangalan. At napansin kong hindi rin siya nag-abot ng pera. Nungit inisip ko na lang na baka kilala lang siya sa restaurant na iyon o baka puwede rin ang ganoon sa kanilang chain na mag-order lang muna atsaka na ang bayad.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [5]

By: Mikejuha

“Atsaka may isa pa akong nakalimutan...”

“Ano iyon?”

“Ang kubo ko... ang kubo natin, habang wala ako, bantayan mo iyon. Puwedeng doon ka magpahinga. May kahoy din akong itinanim sa harap ng kubo, kahoy na talisay. Alagaan mo rin iyon.”

“P-paano ako makapasok sa doon. B-baka pagalitan ako ng may-ari, baka itataboy ako ng guwardiya.”

“Sinabihan ko na ang kasama kong guwardiya at iyong bagong kapalit ko na ikaw ang titingin sa kubo. May lihim na lagusan naman ang bodega, di ba? Sa likod lang ng kubo. Makakapasok ka naman kahit nakasara ang gate.”

“S-sige. Alagaan ko ang kubo yak... at ang kahoy mo.”

“Kahoy natin... At huwag ka nang malungkot ha?”

Tumango na lang ako.

Pagkatapos niya akong yakapin, nagtatakbong bumalik na siya sa bus. Sinundan pa ng aking tingin ang pagtakbo niya, hanggang sa nakasakay na siya.

Nanatili lang akong nakatayo doon. Noong nagsimulang umandar na muli an gbus, kumaway ako nang kumaway hanggang sa unti-unting naglaho ito sa aking paningin.

Kahit papaano, may saya ring dulot sa puso ko ang sinabi niyang babalik siya. Dumaloy man ang aking mga luha sa paglayo naming iyon, may naramdaman naman akong pag-asa.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [4]

By: Mikejuha

Pinilit kong pigilan ang aking sariling huwag umiyak. “Sino ba ako sa buhay niya upang umiyak?” tanong ng isip ko. At wala naman talaga kaming relasyon. Iyong nangyari sa amin ay dala lang ng libog. Kasi, sabi nga niya, ok lang daw ang magpaligaya sa sarili kapag walang babae.

Kung kaya tumalikod na lang ako sa kanya at lihim na pinahid ang aking mga luha.

“S-sana maayos ang kalagayan ng inay mo yak...” ang sambit ko na lang, pinilit na hindi mahalata sa aking boses na umiiyak ako. Alam ko kasi na kapag nasa Mindanao na siya, maaaring mahirapan na siyang makabalik. May sinabi kasi siya na kapag nakauwi na siya ng Mindanao, ayaw na niyang magtrabaho pa sa lugar na malayo sa kanila. Sa Mindanao na lang daw siya maghanap ng trabaho, at doon na rin siya mag-aasawa. Pagod na raw siya sa pagtatrabaho ng malayo sa kanyang mga magulang. Pagod na rin siya sa isang long distance na relasyon kagaya ng nangyari sa kanya at girlfriend niyang nasa Mindanao na nagkahiwalay din dahil sa layo niya sa isa’t-isa. At dagdagan pa sa pagkaka-stroke ng inay niya, lalong hindi na niya nanaisin pang makabalik.

“Sana...” ang sagot ni James.

Tahimik. Halos hindi na kasi ako makapagsalita gawa nang parang may bagay na bumara sa aking lalamunan. Nakakabingi ang katahimikan.

Maya-maya, “Ihatid mo ako sa terminal bukas? Alas syete ng umaga ang alis ko.”

“S-sige...” ang mahina kong sagot. Nagdadalwang-isip kasi ako. Parang gustong pumigil ng isip ko ngunit ang udyok ng puso ko ay sumipot kahit mag-aabsent pa ako sa klase.

“G-gusto kong mag-inum ngayon, yak. Gusto mo, samahan mo ako?”

“H-hindi ako umiinum eh... Pagagalitan ako ng inay kapag umiinum ako.”

“Kahit ako na lang. Hayaan mo lang na mag-inum ako.”

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [3]

By: Mikejuha

Naghubad na rin ako ng brief. At dahil tumigas ang aking ari noong nakitang tinigasan siya, tumalikod ako. Binuksan ko ang shower at pumuwesto sa ibaba noon. Kinuskos ko ang aking buhok noong natamaan ito sa tubig na bumagsak galing sa shower.

Maya-maya, naalimpungatan kong dumampi ang katawan niya sa aking balat. Nasa likuran ko siya at nagkuskos sa kanyang katawan. “Woi, tigas na tigas ang ari natin Jack ah!” biro niya.

“Weee! Kaw nga d’yan eh! Ang laki-laki pa!” sambit ko. Sa totoo lang sobrang hiya kong napansin niya ito. At nainis din ako. Bakit ba sa lahat ng puwedeng pansinin, titi ko pa.

Tumawa siya. “Syempre, 20 na ako. Ikaw 14 pa lang pero malaki na rin. Siguro dahil iyan sa kajajakol mo.”

“Bakit ba titi ko ang pinansin mo?” Pagmamaktol ko. “Bakla ka ano?” dugtong ko pa.

“Woi nagalit ang jakolero...”

“Ewan ko sa iyo!” bulong ko sa sarili.

Tahimik. Patuloy lang ako sa pagkukuskos kunyari sa aknig buhok at katawan at pagkatapos inabot ang sabon sa lagayan nito sa gilid ng shower.

“Sabunin mo ang ari mo!”

Napalingon ako sa kanya. “Sinasabon ko naman talaga iyan eh!”

“Manood ako.”

“Bakit??? Ikaw kaya ang panoorin kong magsasabon d’yan sa ari mo?!”

Ang akala ko ay hindi niya kakagatin ang sinabi ko. Hala, naturete ba naman ako noong kinuha niya ang isa pang sabon atsaka ikinuskos talaga niya ito sa kanyang tigas na tigas na ari at nilaro niya ito habang nakatingin sa akin at ang mga mata niya ay tila nanunukso. At ang isa pa niyang kamay ay nilaro-laro sa kanyang utong.

Napalunok ako ng laway sa nakita kong ginawa niya.

STORY: ANG LALAKI SA BUROL [2]

By: Mikejuha

Kahit may hiya akong naramdaman, lumapit pa rin ako sa kanya. Pero syempre, grabe ang kabog ng aking dibdib. Parang nanginginig ang aking kalamnan.

Noong nakalapit na ako sa kanya, inabot niya sa akin ang isang bato na sya kong gagamiting panghilod sa kanyang likod.

Tinanggap ko ito. Pansin ko ang kanyang kamay noong inabot na niya ang bato sa akin. Malaki, matataba ang mga daliri, malakas. Sa porma palang ng kanyang kamay ay masasabi kong lalaking-lalaki talaga siya.

Naghanap siya ng puwesto kung saan hindi kalaliman. At noong nasa hanggang hita na lang ang tubig, tumambad naman sa aking mga mata ang pang-ibaba niyang katawan hanggang hita. Lalo pa akong nanginig sa aking nakita. Ang ganda ng kanyang abs, maraming balahibo ang kanyang dibdib at ang iba rito ay mistulang agos ng tubig na nakahilera patungo sa ilalim ng kanyang puting brief kung saan bakat na bakat naman ang kanyang pagkalalaking halos nakalantad ng buo dahil sa nabasang brief.

Nasa ganoong pagpapantasya ang aking utak noong, “Huwag mong titigan iyan at baka magalit. Mahirap pa namang amuin iyan, kailangang haplusin mo nang haplusin para mawala ang galit...” ang sambit niya. “Sabagay, jakolero ka naman kaya alam mo kung paano hulihin ang kiliti niyan.” Dugtong pa niya.

Napa-“Amfff” naman ako sa aking narinig. Nanlaki ang aking mga mata at napatingin sa kanya. Mistula akong binatukan. Hindi ako nakasagot agad. Iyon bang nag-freeze at tinitigan na lang siya, ang mga mata ay galit na galit at kinagat ko pa ang aking labi, pahiwatig na gusto ko siyang sakalin o kaya ay patayin.

May ilang segundo rin akong nasa ganoong posisyon. At napansin ko na lang na para siyang nalusaw sa aking titig. Napangiti siya ng hilaw at biglang ibinaba niya ang kanyang tingin sa tubig sabay sabing, “Biro lang po...”

Gosh! Lalo akong kinilig! Pakiwari ko ay may epekto ang aking pagtitig sa kanya. At parang may something din na hindi ko mawari sa kanyang pag-iwas sa aking titig. Iyon bang feeling na kapag tinitigan ka ng iyong crush, para kang malulusaw at ang gagawin mo na lang ay ilayo ang iyong mga tingin sa kanya, ayaw mong makipagtitigan kasi baka mahuli niyang may something ka.