“Atsaka may isa pa akong nakalimutan...”
“Ano iyon?”
“Ang kubo ko... ang kubo natin, habang wala ako, bantayan mo iyon. Puwedeng doon ka magpahinga. May kahoy din akong itinanim sa harap ng kubo, kahoy na talisay. Alagaan mo rin iyon.”
“P-paano ako makapasok sa doon. B-baka pagalitan ako ng may-ari, baka itataboy ako ng guwardiya.”
“Sinabihan ko na ang kasama kong guwardiya at iyong bagong kapalit ko na ikaw ang titingin sa kubo. May lihim na lagusan naman ang bodega, di ba? Sa likod lang ng kubo. Makakapasok ka naman kahit nakasara ang gate.”
“S-sige. Alagaan ko ang kubo yak... at ang kahoy mo.”
“Kahoy natin... At huwag ka nang malungkot ha?”
Tumango na lang ako.
Pagkatapos niya akong yakapin, nagtatakbong bumalik na siya sa bus. Sinundan pa ng aking tingin ang pagtakbo niya, hanggang sa nakasakay na siya.
Nanatili lang akong nakatayo doon. Noong nagsimulang umandar na muli an gbus, kumaway ako nang kumaway hanggang sa unti-unting naglaho ito sa aking paningin.
Kahit papaano, may saya ring dulot sa puso ko ang sinabi niyang babalik siya. Dumaloy man ang aking mga luha sa paglayo naming iyon, may naramdaman naman akong pag-asa.
